Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΠΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

  Ελλάδα 2014: ομάδες οπαδών του Στάλιν, με ξύλινο λόγο από τη μια, και από την άλλη ομάδες οπαδών του Χίτλερ και της Χούντας των Συνταγματαρχών, με λαϊκιστικό, όπως τους αρμόζει, λόγο. Και στη μέση ο απλός, καθημερινός πολίτης που τρέχει - και δεν φτάνει - προκειμένου να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που του δημιούργησαν άλλοι. Μήπως τελικά δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά εμείς αρμενίζουμε θεόστραβα;

  Από το 1900 αναζητάμε στην Ελλάδα κατάλληλο πολίτευμα. Δεν το έχουμε ακόμα βρει. Μέσα από βασιλείες, ολιγαρχίες, βασιλευόμενες και αβασίλευτες δημοκρατίες, έχουμε οδηγηθεί στο κενό και στο χάος περιμένοντας κάποιοι το Θεό, κάποιοι το Μεσσία, κάποιοι το στρατό, κάποιοι την Ανατολή και κάποιοι τη Δύση να βοηθήσουν. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι περισσότεροι περιμένουν και περιμένουν πολλά από άλλους. Υπάρχει κανείς , ο οποίος να περιμένει από τον ίδιο; Μάλλον όχι. Για αυτό είμαστε εδώ που είμαστε.

  Η Χούντα μάλλον δεν τελείωσε το 1974, όπως λέει όλος ο μύθος της Μεταπολίτευσης. Αποτέλεσε απλώς ένα διάλειμμα - πολύ τραγικό και οδυνηρό - στη θλιβερή πραγματικότητα. Το ότι η Χούντα δεν τελείωσε και η νοοτροπία δεν έφυγε φαίνεται από την εξουσιαστική μανία της Αστυνομίας.

  Αυτή η τραγική πραγματικότητα που ανέφερε προηγούμενα, δεν είναι άλλη από την πραγματικότητα πως δεν ξέρουμε να διοικούμε, ούτε να διοικούμαστε - δεν ξέρω τι είναι χειρότερο -. Το σίγουρο είναι πως αυτό που βιώνουμε σήμερα μόνο δημοκρατία δεν είναι. Είναι μια απλή φαρσοκωμωδία και μάλιστα κακοπαιγμένη. 

  Συγκρίνουμε πολλάκις τους εαυτούς μας με τους Αρχαίους Έλληνες και διατυμπανίζουμε πως είμαστε απόγονοί τους. Τι κάνουμε, όμως, για να το αποδείξουμε; Η δημοκρατία των Αρχαίων Ελλήνων παρήγαγε και προήγαγε πολιτισμό. Εμείς τι ακριβώς παράγουμε και τι προάγουμε; Οι Αρχαίοι έκτισαν Παρθενώνα και Ακρόπολη και εμείς χτίσαμε τη φούσκα του Χρηματιστηρίου και των δομημένων ομολόγων. Εκείνοι δημιούργησαν Πανεπιστήμια ελεύθερης σκέψης - τις στοές - και εμείς βάλαμε μέσα σε αυτά την Αστυνομία. 

  Μήπως τελικά βαδίζουμε σε διαφορετική κατεύθυνση από εκεί που κοιτάμε και θέλουμε να πάμε; Αν είναι όντως έτσι, πρέπει να αλλάξουμε είτε πορεία είτε σκοπό και στόχο.   

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

 Η αφορμή που γράφω αυτό το κείμενο είναι η ίδρυση ενός πολιτικού κόμματος από το δημοσιογράφο Σταύρο Θεοδωράκη με το όνομα "Το Ποτάμι".

 Το "ποτάμι" φιλοδοξεί να είναι ένας τρίτος πόλος, που θα σπάσει το δίπολο Νέα Δημοκρατία - ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό κατά μία έννοια είναι καλό διότι γίνεται μια προσπάθεια αποκλιμάκωσης της έντασης του δίπολου αυτού που όλοι έχουμε παρακολουθήσει λίγο πολύ τα τελευταία ένα- δύο χρόνια.

 Είναι καλό που νέοι - πολιτικά- άνθρωποι ασχολούνται με τα πολιτικά πράγματα ωστόσο υπάρχουν σημεία που με προβληματίζουν. Αρχικά, το γεγονός ό τι το συγκεκριμένο κόμμα ιδρύθηκε την επόμενη μέρα από την αποτυχία - διάλυση μιας άλλης πολιτικής κεντροαριστερής προσπάθειας, της "Ελιάς". Έπειτα, πως η δημοσιοποίηση έγινε μόνο με ένα άρθρο σε μια εφημερίδα ευρείας κατανάλωσης - αλλά αυτό ίσως μου φαίνεται παράξενο λόγω του γεγονότος πως στις ιδρύσεις κομμάτων είχα συνηθίσει πιο πομπώδεις διαδικασίες.

 Η βασικότερη όμως ανησυχία μου και απορία μου είναι άλλη. Όλο αυτό τον καιρό γίνονται προσπάθειες να συσταθεί μια ισχυρή κεντροαριστερά που θα μπορεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά και να εκφράσει ένα πολύ μεγάλο - κατά τη γνώμη μου - κομμάτι των πολιτών. Η προσπάθεια αυτή γίνεται με έναν πολύ οξύμωρο τρόπο. Με την ίδρυση νέων κομμάτων - σχηματισμών - κινήσεων. Το οξύμωρο είναι σε αυτό πως οι πολίτες που οργανώνουν τέτοια κόμματα ή σχηματισμούς έχουν ως σημαία τους την ένωση της κεντροαριστεράς την ίδια στιγμή που ιδρύουν ένα κόμμα. Με απλά λόγια, θέλω να πω πως την ίδια στιγμή που αναφέρονται και ζητάνε ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς, την οποία πρέσβευε - ή τουλάχιστον έτσι ήθελε να δείχνει- το ΠΑΣΟΚ, την ίδια αυτή στιγμή περιχαρακώνονται από κομματικά τείχη και φοράνε παρωπίδες. Δυστυχώς στην Ελλάδα, παρατηρείται το φαινόμενο οι πολίτες να ομαδοποιούνται - ανάλογα το θέμα, είτε αυτό είναι αθλητισμός, είτε πολιτική, είτε οτιδήποτε άλλο - και να εχθρεύονται ο ένας τον άλλον αντί να συνεργαστούν. Η ανησυχία μου λοιπόν είναι μήπως η συγκρότηση ολοένα και περισσότερων πολιτικών σχηματισμών σαν το "Ποτάμι" έχουν τελικά αντίθετα αποτελέσματα από τα επιθυμητά.

 Αυτό είναι κάτι που το μέλλον θα το απαντήσει.

 Εν τέλει, παρόλα αυτά η ελληνική πολιτική ιστορία έχει δείξει ότι προτιμούμε το δρόμο της διχόνοιας και του σπαραγμού παρά το δρόμο της ομόνοιας και της δημιουργίας.