ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑ: ΜΙΑ ΠΑΘΙΑΣΜΕΝΗ ΣΧΕΣΗ ΜΙΣΟΥΣ

  Ιούλιος 2017. Δύο χρόνια από το δημοψήφισμα της 6^ης Ιουλίου 2015 από την πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. Ένα δημοψήφισμα που καταπατήθηκε από εκείνους που φαίνονταν να είναι οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του. Αυτή η σκέψη με οδηγεί συνειρμικά στο Γενάρη του 2015, τότε που ο Πρωθυπουργός Τσίπρας, ζητώντας την εμπιστοσύνη της Βουλής, δήλωνε πως: «Είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος αυτής της χώρας. Σε αυτό το Σύνταγμα ορκιστήκαμε, αυτό το Σύνταγμα θα υπηρετήσουμε και θα το υπηρετήσουμε μέχρι τέλους δικαιώνοντας τα οράματα, τις αξίες, τους αγώνες, τις θυσίες του Ελληνικού Λαού». Έχοντας προεκλογικά υποστηρίξει το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, ένα πρόγραμμα με αναπτυξιακά μέτρα και ζωσμένο με αρκετά μεγάλες δόσεις επιστροφής αξιοπρέπειας και σεβασμού στον άνθρωπο, οι πολίτες το πίστεψαν, τον ψήφισαν και ανατρίχιασαν όταν δήλωνε πως είναι σάρκα από τη σάρκα των Ελλήνων. Όμως η πραγματικότητα είναι λίγο διαφορετική. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Προτού αναλύσουμε το θέμα μας πρέπει να ορίσουμε βασικές έννοιες. Τι είναι Σύνταγμα; Σύνταγμα, λοιπόν είναι ο θεμελιώδης νόμος του κράτους που ρυθμίζει τη μορφή του πολιτεύματος, την οργάνωση του Κράτους και τις σχέσεις Πολιτείας – πολιτών. Να λοιπόν τι ορκίστηκε και δήλωσε πως θα υπηρετεί ο Αλέξης Τσίπρας το Γενάρη του 15. Το Σύνταγμα, τον καταστατικό χάρτη της Ελλάδας, επομένως τους νόμους, τα χρηστά ήθη μα πάνω από όλα ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ αυτής της χώρας.  Για να δούμε, όμως τι ορίζει το Σύνταγμα στις διατάξεις του και κατά πόσον οι πράξεις των Μνημονιακών Κυβερνήσεων είναι Συνταγματικές ή όχι και εάν τελικά έχουμε καταντήσει το Σύνταγμα ένα ακόμα βιβλίο ή ακόμα χειρότερα ένα κουρελόχαρτο.

  Στο Άρθρο 1 του Συντάγματος, ένα από τα πρώτα άρθρα που διδάσκεται ο πρωτοετής φοιτητής Νομικής ή Πολιτικής Επιστήμης ορίζεται πως: «1. Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.   2. Θεμέλιο του Πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.  3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα». Από τις διατάξεις του συγκεκριμένου άρθρου προκύπτουν κάποια ερωτήματα, όπως τι ορίζεται πολίτευμα, τι δημοκρατία και τι είναι η Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Αρχικά λοιπόν, ως Δημοκρατία ορίζεται το πολίτευμα εκείνο, στο οποίο η εξουσία πηγάζει από το λαό, ασκείται από το λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του. Βασικό χαρακτηριστικό της είναι η λήψη αποφάσεων με ψηφοφορία των πολιτών, στην άμεση δημοκρατία, ή κάποιων αντιπροσώπων τους, στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Ετυμολογικά προέρχεται από τις λέξεις «δήμος» - το σύνολο δηλαδή ή η συνέλευση των ανθρώπων που έχουν πολιτικά δικαιώματα- και «κράτος» -που είναι η δύναμη, η εξουσία, η κυριαρχία-. Εδώ πρέπει να τονισθεί πως η δημοκρατία τόσο ως λέξη όσο και ως πολίτευμα γεννήθηκε και καταξιώθηκε στην Αρχαία Αθήνα. Βασικές αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος της Αρχαίας Αθήνας ήταν η ισονομία, η αξιοκρατία και η ελευθερία του λόγου, βασικές αρχές και της σημερινής δημοκρατίας – αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι-. Πέραν του ορισμού της δημοκρατίας, ο ορισμός του πολιτεύματος είναι εξίσου σημαντικός. Ως πολίτευμα, λοιπόν, ορίζεται ο συνταγματικός, κατά βάση, τρόπος «συγκρότησης» της κυριαρχίας, ως κρατικής εξουσίας, καθώς και ο τρόπος «κατανομής» των εξουσιών στα άμεσα όργανα του κράτους ή σε άλλους συνταγματικούς θεσμούς και η άσκηση της από αυτά.

  Η βασική διάκριση των δημοκρατικών πολιτευμάτων αφορά το πώς αποφασίζουν οι πολίτες. Αν οι πολίτες συμμετέχουν σε όλες τις διαδικασίες τότε το πολίτευμα ονομάζεται άμεση ή συμμετοχική δημοκρατία. Αν οι πολίτες αποφασίζουν μέσω αντιπροσώπων, τότε υπάρχει η λεγόμενη αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει τρείς μορφές:

Α) Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία: η κυβέρνηση που εκλέγεται από το λαό παίρνει τις πολιτικές αποφάσεις. Ο βασιλιάς είναι αρχηγός του κράτους και μάλιστα κληρονομικός με συμβολικό ρόλο, ενώ πολιτικά είναι ανεύθυνος, δηλαδή δεν έχει ουσιαστικές πολιτικές αρμοδιότητες. Παράδειγμα Βασιλευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας αποτελεί η Μεγάλη Βρετανία.

Β) Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία: και σε αυτή τη περίπτωση η εκλεγμένη από το λαό κυβέρνηση παίρνει τις πολιτικές αποφάσεις. Αρχηγός του κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Είναι αιρετός, εκλέγεται δηλαδή από τη Βουλή – ένας τρόπος ανατροπής της Κυβέρνησης και διεξαγωγής εκλογών όπως το 2015- και δεν έχει και αυτός ουσιαστικές πολιτικές αρμοδιότητες. Παράδειγμα Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας αποτελεί η Ελλάδα.

Γ) Προεδρική Δημοκρατία: ο πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι και αρχηγός του κράτους και Πρόεδρος της Κυβέρνησης, η οποία δεν εκλέγεται από το λαό αλλά σχηματίζεται από το πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται είτε άμεσα από το λαό είτε από ειδικό σώμα εκλεκτόρων και διαθέτει ουσιαστικές πολιτικές αρμοδιότητες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα Προεδρικής Δημοκρατίας αποτελούν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και η Ρωσία.

  Εφόσον ορίστηκε η μορφή του πολιτεύματος που ισχύει στην Ελλάδα από το 1974 μέχρι σήμερα, είναι καιρός να δούμε και κάποιες πολύ σημαντικές διατάξεις του Συντάγματος, οι οποίες θα διαπιστώσετε πως είτε καταπατούνται είτε έχουν καταπατηθεί εκτενώς τα χρόνια της μνημονιακής λαίλαπας.

  Στο άρθρο 2 του Συντάγματος και πιο συγκεκριμένα στη παράγραφο 1 ορίζεται πως: « Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας». Σήμερα, μετά από 7 χρόνια μνημονίων και φορομπηχτικών πολιτικών για ποια αξιοπρέπεια και προστασία της αξίας του ανθρώπου μιλάμε; Είναι αξιοπρέπεια άνθρωποι να ψάχνουν τα σκουπίδια για ένα κομμάτι ψωμί; Πως ακριβώς προστατεύεται η αξία του ανθρώπου όταν 8.000 συμπολίτες μας έχουν οδηγηθεί στην  αυτοκτονία; Που ακριβώς βρίσκεται η αξιοπρέπεια στην ουρά του συσσιτίου;

  Το άρθρο 4 παράγραφος 1 αναφέρει πως: « Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου». Μάλιστα. Ας δούμε λοιπόν ορισμένες περιπτώσεις τέτοιας ισότητας απέναντι στους νόμους. Ο δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης δημοσίευσε στο περιοδικό «Hot Doc» τη περίφημη Λίστα Λαγκαρντ, χωρίς άλλα στοιχεία εκτος από το ονοματεπώνυμο και την ιδιότητα του κάθε μέλους αυτής της λίστας. Το αποτέλεσμα; Ασκήθηκε δίωξη για παραβίαση προσωπικών δεδομένων. Αν ήταν σωστή η δίωξη θα το κρίνει η δικαιοσύνη αλλά στην συγκεκριμένη υπόθεση δεν ασκήθηκε δίωξη στους Κυρίους Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλο, οι οποίοι ως υπουργοί οικονομικών απέκρυψαν αυτή τη λίστα, την ίδια ώρα που επέβαλλαν υφεσιακά μέτρα στην κοινωνία όπως ο ΕΝΦΙΑ.  Στην παράγραφο 2 ορίζεται πως «οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις». Εδώ τίθεται το βασικό θέμα. Το δικαίωμα στην εργασία δεν αποτελεί καθολικό δικαίωμα; Αν ναι τότε γιατί 600 χιλιάδες νέοι άνθρωποι έχουν φύγει από τη χώρα; Και γιατι η ανεργία στους νέους αγγίζει το 40%. Κάπου διάβασα ότι «Εφόσον η εργασία έπαψε να είναι δικαίωμα, τότε και η πληρωμή φόρων έπαψε να αποτελεί υποχρέωση» και αμέσως μου ήρθαν στο μυαλό οι διατάξεις του άρθρου αυτού. Όταν ο Συνταγματικός Νομοθέτης όριζε ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις ΠΡΟΦΑΝΩΣ δεν είχε στο μυαλό του τη σημερινή τραγελαφική κατάσταση. Τέλος για να καταλάβει ο αναγνώστη το τραγελαφικό της κατάστασης αρκεί να αναλογιστεί πως «οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους».  Ένας από τους λόγους που είμαστε εδώ είναι η φοροδιαφυγή. Και όχι η φοροδιαφυγή της τυρόπιτας ή του πασατέμπου αλλά των μεγάλων επιχειρήσεων και γενικότερα του αχαλίνωτου μεγάλου κεφαλαίου. Σκεφτείτε μόνο πως το Ανώτατο Δικαστήριο στην Ελλάδα, το Συμβούλιο της Επικρατείας την ίδια στιγμή που έκρινε συνταγματικό τον ΕΝΦΙΑ σε όλη την Ελλάδα, τον έκρινε αντισυνταγματικό που λέτε; Στο Ψυχικό, την Εκάλη, το Κολωνάκι, στις περιοχές δηλαδή που οι κάτοικοι πεινάνε(!)

  Στο Άρθρο 5Α του Καταστατικού Χάρτη της χώρας ορίζεται ότι «Καθένας έχει δικαίωμα συμμετοχής στη Κοινωνία της Πληροφορίας». Ας δούμε λίγο αυτή τη διάταξη, την φαινομενικά αθώα. Από το 2011 που άρχισαν οι διαδηλώσεις εναντίον των Μνημονίων και της λιτότητας έως και σήμερα –με εξαίρεση την περίοδο από τον Γενάρη μέχρι τον Αύγουστο του 15- σε κάθε συγκέντρωση στο Σύνταγμα και σε όλες τις πλατείες της Ελλάδας, η πολιτική ηγεσία έδινε εντολή να κλείνουν τα δίκτυα προκειμένου ο κόσμος που βρίσκεται στις πλατείες να μην μπορεί να ενημερώνει μέσω Διαδικτύου για τα τεκταινόμενα της πλατείας.

  Τα μνημόνια και οι πολιτικές που εφαρμόζονται από τις Κυβερνήσεις της τελευταίας επταετίας (τυχαίο;) στοχεύουν και στην άμεση καταστρατήγηση και ενός άλλου άρθρου, του άρθρου 9, το οποίο ορίζει την κατοικία του καθενός ως άσυλο. Με τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, οι οποίοι ήδη έχουν ξεκινήσει για ποια κατοικία μιλάμε και κατ’ επέκταση και για ποιο οικογενειακό άσυλο;

  Πάμε όμως στα μείζονα, κατά τη γνώμη μου. Για να μην δημιουργηθεί η εντύπωση πως μόνο η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ καταπατά το Σύνταγμα, ας δούμε έμπρακτα και κάτι που καμία άλλη Κυβέρνηση δεν τόλμησε να κάνει. Ένα από τα σημαντικότερα άρθρα του Συντάγματος είναι το άρθρο 14 περί ελευθερίας της έκφρασης, λογοκρισίας και εγκλημάτων περί τύπου. Στη παράγραφο 2 γίνεται σαφές πως ο τύπος είναι ελεύθερος και πως η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται. Ας θυμηθούμε μια από τις πιο μελανές σελίδες της Μεταπολίτευσης, που δεν είναι άλλο από το μαύρο στην ΕΡΤ. Στις 11 Ιουνίου 2013 επί κυβερνήσεως Αντώνη Σαμαρά και στήριξης ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ –για να θυμόμαστε όλοι τα γεγονότα και τα πρόσωπα- λαμβάνεται η απόφαση να κλείσει η ΕΡΤ γιατι «Η ΕΡΤ είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας. Και αυτό τελειώνει σήμερα». Αυτή ήταν η δήλωση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου Σίμου Κεδίκογλου, ο οποίος ανακοίνωνε μια απόφαση ιστορικής σημασίας – μόνο η χούντα είχε κλείσει το δημόσιο φορέα ραδιοτηλεόρασης -. Τελικά η ΕΡΤ ξανά άνοιξε αλλά όχι στο επίπεδο που ήταν πριν. Μετατράπηκε δυστυχώς σε ένα φερέφωνο, μάλλον ως ένδειξη υποστήριξης σε εκείνους που στήριξαν αυτόν τον αγώνα και τώρα κυβερνούν.

  Για μένα αυτές αποτελούν ένα σημαντικό μέρος της καταπάτησης του Συντάγματος. Κάποιος μου είπε πως θα έπρεπε να γράψω και για το δημοψήφισμα πως είναι αντισυνταγματικό που δεν σεβάστηκαν την άποψη του λαού. Η απάντηση μου ήταν πως το δημοψήφισμα δεν ήταν η πρώτη φορά που δεν έλαβαν υπόψη τους οι έχοντες την εξουσία την θέληση του λαού. Ο Γιώργος Παπανδρέου το 2009 βγήκε με το σύνθημα που κανείς δεν θα ξεχάσει πως λεφτά υπάρχουν. Ο κόσμος το πίστεψε. Ο Παπανδρέου μας έφερε το πρώτο μνημόνιο. Το 2012 ο Αντώνης Σαμαράς – ναι ο ίδιος που το 94 δήλωνε πως δεν θα γύριζε στη Νέα Δημοκρατία ούτε αν τον καλούσαν ως αρχηγό τους – κέρδισε τις εκλογές με το περίφημο «Ζάππειο» δεν ήταν τίποτε άλλο από μια εναλλακτική, η οποία κάπου στην πορεία παράπεσε και ήρθε το 2^ο Μνημόνιο. Το αστείο είναι πως το δεύτερο μνημόνιο το ψήφισαν μαζι ΠΑΣΟΚ – ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΛΑΟΣ και το εφάρμοζαν πάλι μαζί ΠΑΣΟΚ- ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΔΗΜΑΡ (πως η ΔΗΜΑΡ κυβερνούσε με τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ κανείς ψυχολόγος ούτε ψυχίατρος μου το έχει εξηγήσει ακόμα). Τέλος, το 2015 τη ψήφο υφάρπαξε ένας νέος άνθρωπος, ο οποίος διερρήγνυε τα ιμάτια του πως θα παλέψει ούτως ώστε οι νέοι που έφυγαν να γυρίσουν στη χώρα, ο Αλέξης Τσίπρας.

  Αυτή είναι η αλήθεια και εν τέλει αν σταματήσουμε να κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας και κοιτάξουμε και λίγο γύρω μας όλοι θα δούμε πως η συνταγματικότητα δεν μας πάει μάλλον και πολύ ως χώρα και ίσως τότε να μας επισκεφτεί ξανά.