Το "ποτάμι" φιλοδοξεί να είναι ένας τρίτος πόλος, που θα σπάσει το δίπολο Νέα Δημοκρατία - ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό κατά μία έννοια είναι καλό διότι γίνεται μια προσπάθεια αποκλιμάκωσης της έντασης του δίπολου αυτού που όλοι έχουμε παρακολουθήσει λίγο πολύ τα τελευταία ένα- δύο χρόνια.
Είναι καλό που νέοι - πολιτικά- άνθρωποι ασχολούνται με τα πολιτικά πράγματα ωστόσο υπάρχουν σημεία που με προβληματίζουν. Αρχικά, το γεγονός ό τι το συγκεκριμένο κόμμα ιδρύθηκε την επόμενη μέρα από την αποτυχία - διάλυση μιας άλλης πολιτικής κεντροαριστερής προσπάθειας, της "Ελιάς". Έπειτα, πως η δημοσιοποίηση έγινε μόνο με ένα άρθρο σε μια εφημερίδα ευρείας κατανάλωσης - αλλά αυτό ίσως μου φαίνεται παράξενο λόγω του γεγονότος πως στις ιδρύσεις κομμάτων είχα συνηθίσει πιο πομπώδεις διαδικασίες.
Η βασικότερη όμως ανησυχία μου και απορία μου είναι άλλη. Όλο αυτό τον καιρό γίνονται προσπάθειες να συσταθεί μια ισχυρή κεντροαριστερά που θα μπορεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά και να εκφράσει ένα πολύ μεγάλο - κατά τη γνώμη μου - κομμάτι των πολιτών. Η προσπάθεια αυτή γίνεται με έναν πολύ οξύμωρο τρόπο. Με την ίδρυση νέων κομμάτων - σχηματισμών - κινήσεων. Το οξύμωρο είναι σε αυτό πως οι πολίτες που οργανώνουν τέτοια κόμματα ή σχηματισμούς έχουν ως σημαία τους την ένωση της κεντροαριστεράς την ίδια στιγμή που ιδρύουν ένα κόμμα. Με απλά λόγια, θέλω να πω πως την ίδια στιγμή που αναφέρονται και ζητάνε ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς, την οποία πρέσβευε - ή τουλάχιστον έτσι ήθελε να δείχνει- το ΠΑΣΟΚ, την ίδια αυτή στιγμή περιχαρακώνονται από κομματικά τείχη και φοράνε παρωπίδες. Δυστυχώς στην Ελλάδα, παρατηρείται το φαινόμενο οι πολίτες να ομαδοποιούνται - ανάλογα το θέμα, είτε αυτό είναι αθλητισμός, είτε πολιτική, είτε οτιδήποτε άλλο - και να εχθρεύονται ο ένας τον άλλον αντί να συνεργαστούν. Η ανησυχία μου λοιπόν είναι μήπως η συγκρότηση ολοένα και περισσότερων πολιτικών σχηματισμών σαν το "Ποτάμι" έχουν τελικά αντίθετα αποτελέσματα από τα επιθυμητά.
Αυτό είναι κάτι που το μέλλον θα το απαντήσει.
Εν τέλει, παρόλα αυτά η ελληνική πολιτική ιστορία έχει δείξει ότι προτιμούμε το δρόμο της διχόνοιας και του σπαραγμού παρά το δρόμο της ομόνοιας και της δημιουργίας.
