100 ΜΕΡΕΣ: ΚΕΡΔΟΣ Η ΖΗΜΙΑ;

  100 μέρες το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών παρέμεινε κλειστό, λόγω απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων του αλλά και της περιφρούρησης των κτηρίων από τους διοικητικούς προκειμένου να μην γίνεται καμία ακαδημαϊκή διαδικασία αλλά και για να αυξηθεί η πίεση προς τον Υπουργό Παιδείας από τους Υπαλλήλους.

  Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το μέτρο της διαθεσιμότητας, το οποίο έχει επιβληθεί στον δημόσιο τομέα, στις αρχές του Σεπτέμβρη άρχισε να εμφανίζεται και στο προσωπικό των Πανεπιστημίων. Με απόφαση του Υπουργού Παιδείας περισσότεροι από χίλιοι διοικητικοί υπάλληλοι διαφόρων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων βρέθηκαν αντιμέτωποι με το μέτρο της διαθεσιμότητας μέχρι να τους χρειαστούν σε κάποια άλλη θέση είτε να τους απολύσουν. 

  Οι διοικητικοί υπάλληλοι με πρωτεργάτες τους διοικητικούς υπαλλήλους του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, οι οποίοι θίγονται περισσότερο, ξεκινούν απεργίες και προχωρούν στο κλείσιμο σχολών και ολόκληρων πανεπιστημίων. 

  Μετά από εκατό και πλέον επεισοδιακές μέρες αποφασίστηκε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο οι σχολές να ανοίξουν. Αλλά ας σταθούμε λίγο στο διάστημα αυτών των 100 ημερών, που συνέβησαν πρωτόγνωρα και πρωτάκουστα πράγματα. Αρχικά, οι διοικητικοί αποφάσισαν κλείσιμο του πανεπιστημίου εν μέσω εξεταστικής περιόδου, πράγμα σύνηθες καθώς είναι μέσο μεγαλύτερης πίεσης λόγω του έντονου εκνευρισμού φοιτητών και γονέων. Έπειτα, είδαμε τη Σύγκλητο του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου να αποφασίζει (!!!) τη αναστολή λειτουργία του Πανεπιστημίου επ' αόριστον (!!!), γεγονός που προκάλεσε τόσο φόβο όσο και οργή. Το επόμενο συγκλονιστικό γεγονός που παρακολουθήσαμε να εκτυλίσσεται ήταν ο Πρύτανης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου να ζητά τη παραίτηση της Συγκλήτου, προκειμένου να πιέσει το Υπουργείο να υποχωρήσει στις απαιτήσεις των εργαζομένων. Η Σύγκλητος μετά από ένα περίπου μήνα παραιτείται. Ο Υπουργός μηνύει το Πρύτανη για παράβαση καθήκοντος και η υπόθεση δεν έχει εκδικασθεί ακόμα. Όλα τα προαναφερθέντα γίνονται παράλληλα με την αγωνία των φοιτητών επί πτυχίω αν θα ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, των πρωτοετών φοιτητών που αγωνιούν αν θα εγγραφούν και αν θα προλάβουν προθεσμίες για υποτροφίες είτε για άλλες παροχές, των γονέων όλων των φοιτητών, οι οποίοι σπουδάζουν σε άλλη πόλη, εάν θα τα καταφέρουν να συντηρούν το σπίτι του παιδιού τους ενώ οι σχολές είναι κλειστές.

  Εν τέλει την προηγούμενη εβδομάδα οι σχολές άρχισαν να λειτουργούν και πάλι. Αυτή τη φορά όμως δεν έλειπαν και οι εκπλήξεις. Την Τρίτη 17 Δεκεμβρίου το Καποδιστριακό αρχίζει να λειτουργεί. Την Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου,  η Νομική Σχολή Αθηνών με ανακοίνωση της ενημερώνει πως για να μην χαθεί το κύρος της σχολής αποφασίζεται να χαθεί το εξάμηνο (!!!).Οι φοιτητές της Νομικής βλέπουν τα όνειρα τους να εξανεμίζονται και να νιώθουν απογοήτευση για την αναμονή.

Κάποιες παρατηρήσεις για τα γεγονότα, υπό το πρίσμα ενός φοιτητή με δύο μαθήματα για πτυχίο.

1) Είναι αδιανόητο χωρίς κριτήρια και με το έτσι θέλω να θέτεις σε διαθεσιμότητα 1000 περίπου υπαλλήλους σε αυτή την τόσο δύσκολη οικονομική πραγματικότητα που ζούμε

2) Είμαι υπέρ του αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων, αλλά δεν μπορώ να δεχτώ πως το κοινωνικό ενδιαφέρον κάποιων αρχίζει και τελειώνει όταν γίνεται κάποια αλλαγή στο δημόσιο και δεν δίνουν καμία σημασία όταν καθημερινά απολύονται ή λήγουν οι συμβάσεις ανθρώπων στον ιδιωτικό τομέα.

3) Βασική αρχή της δημοκρατίας είναι πως εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου τελειώνει  η δική σου. Δέχομαι πως οι Διοικητικοί Υπάλληλοι αγωνίζονταν για το δικαίωμα στην εργασία. Με τον αγώνα τους όμως αυτόν στέρησαν από φοιτητές το δικαίωμα στο να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους ή να τις αρχίσουν.

4) Στη δύσκολη οικονομική πραγματικότητα που όλοι βιώνουμε θεωρώ πως είναι αντικοινωνικό με την απεργία σου να βάζεις χιλιάδες νοικοκυριά σε έξοδα αρκετών χιλιάδων ευρώ γιατί "σήμερα ανοίγει η σχολή" ή "από δευτέρα ανοίγει η σχολή". Ας είμαστε όλοι λίγο περισσότερο άνθρωποι από ότι είμαστε.

5) Το να πιέζεις για τα δικαιώματα σου στην πλάτη άλλων και μάλιστα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα όπως αυτό το θεωρώ τουλάχιστον αντιδεοντολογικό και ανήθικο.

6) Επειδή εδώ στην Ελλάδα μας αρέσει να συγκρίνουμε πράγματα μεταξύ τους, ας μου πει κάποιος σε ποια άλλη πόλη στην Ευρώπη ή στην Αμερική σε χώρο ελεύθερης διακίνησης ιδεών όπως είναι τα πανεπιστήμια θα ανέχονταν αυτή την κατάσταση όπως την ανεχτήκαμε εμείς εδώ; Μάλλον να το θέσω διαφορετικά. Σε ποια ευρωπαϊκή χώρα θα έκλεινε το πανεπιστήμιο επειδή το Υπουργείο αποφάσισε περικοπές. Δεν πιστεύω, δηλαδή πως το Harvard θα διέκοπτε τη λειτουργία του για περικοπές. Αντ' αυτού θα προσπαθούσαν όλοι μαζί: υπάλληλοι, φοιτητές, καθηγητές να βρουν λύση. 

 Από ότι μαθαίνω οι περικοπές θα γίνουν, απολύσεις θα γίνουν, μισθοί θα επιστραφούν (καθώς οι διοικητικοί πληρώνονταν κατά την περίοδο της απεργίας τους), επομένως, μια απορία: Τι κερδίσαμε τελικά μετά από αυτή τη μακρόσυρτη απεργία 100 και πλέον ημερών;