Στο εμφύλιο σπαραγμό του 45-49 οδηγηθήκαμε μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, μέσα από το παιχνίδι εξουσίας που έστησε η Δεξιά και ενώ η Αριστερά είχε δηλώσει με πράξεις - όπως η παράδοση των όπλων και ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ με τη Συμφωνία της Βάρκιζας το 1946- πως επιθυμεί ομαλότητα και δημοκρατία.
Πάρα, λοιπόν, την υποχώρηση της Αριστεράς, η Δεξιά άρχισε πογκρόμ εναντίον Κομμουνιστών, Αριστερών και φιλοαριστερών.
70 σχεδόν χρόνια μετά το τέλος της πιο μελανής σελίδας στην Ελληνική Ιστορία, του Εμφυλίου Πολέμου, ακόμα και σήμερα η ταμπέλα του αριστερού και του δεξιού ακόμα μας στοιχειώνει χωρίς να έχουμε επουλώσει τις πληγές του παρελθόντος.
Το 1967 η Δικτατορία των ακροδεξιών κυνήγησε δημοκρατικούς πολίτες, κομμουνιστές, αριστερούς και όσους δεν πρόσκειντο στη "Κυβερνητική" πλευρά.
Μήπως είναι στο DNA μας να σκοτωνόμαστε και δεν ήταν τυχαία ούτε η Δικτατορία των Συνταγματαρχών ούτε η Λευκή Τρομοκρατία μετα τη Συμφωνία της Βάρκιζας;
Ακόμα και σήμερα υπάρχουν υμνητές του εμφυλίου και του Παπαδόπουλου, εκείνου του εμφυλιακού τύπου που ονειρευόταν και τα έκανε και πράξη τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Σήμερα η Ακροδεξιά κυνηγάει αριστερους, ανθρωπιστές και δημοκράτες.
Ακόμα και σήμερα τρωγόμαστε για το ποια παράταξη κατέστρεψε πιο αποτελεσματικά τη χώρα, χωρίς να σκεφτόμαστε και να προτείνουμε λύσεις για αυτόν τον κατεστραμμένο λαό, που έχει οδηγηθεί στη εξαθλίωση, όπως και τότε μετά το 45.
Η Ιστορία ξαναγράφεται και καλό είναι να διορθώνουμε τα λάθη και όχι να τα επαναλαμβάνουμε συνέχεια.
Αν το πράττουμε τσάμπα δώσαν τη ζωή τους ο Αρης, ο Μπελογιάννης και τόσοι άλλοι που αγωνίστηκαν για ένα καλύτερο αύριο χωρίς έχθρες και εμφύλια πάθη.
Σκεφτείτε μόνο πως χαρακτηρίζετε κάποιον που μιλάει για εθνικό νόμισμα ή για το ευρώ σήμερα; Αντί να πολεμάμε για λύσεις, εμείς πολεμάμε για τον πολέμο και για την άποψη μας.
Σκεφτείτε μόνο πως χαρακτηρίζετε κάποιον που μιλάει για εθνικό νόμισμα ή για το ευρώ σήμερα; Αντί να πολεμάμε για λύσεις, εμείς πολεμάμε για τον πολέμο και για την άποψη μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου